Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ, Η ΥΛΗ & ΤΑ ΚΥΜΑΤΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

► Στη δεκαετία του '80, μέσα στο κεφάλι ενός νεαρού, από την αρχή ξεκαθαρίστηκε με την πιο απλή σκέψη του κόσμου, ότι ο χρόνος αναλογεί σε αλλαγές στα ίδια τα πράγματα και δεν έχει νόημα αποσπασμένος από εκείνα. Έπειτα έγινε η "μεγάλη έκρηξη" στη σκέψη, που γέννησε τη φιλοσοφική θεωρία, που αργότερα ονομάστηκε Θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου ή του Ολοκληρωμένου Σύμπαντος και της Σχετικότητας της Ενέργειας: το Σύμπαν πρέπει να Είναι ολοκληρωμένο και σταθεροποιημένο εντός των ορίων ενός μέγιστου χρονικού διαστήματος. Το Σύμπαν δεν δημιουργήθηκε σαν εξωτερικό μετά από κάποια σύνδεση μιας ποσότητας δομικών στοιχείων, αλλά αντιθέτως τα δομικά στοιχεία είναι το Σύμπαν στην αρχή της δημιουργίας του, όπως αυτό γίνεται στις ελάχιστες χρονικές στιγμές του...

Το ολοκληρωμένο Σύμπαν στο σύνολο του χρόνου (μέγιστη χρονική περίοδος Τuni ) υπάρχει σχετικά σαν πεπερασμένος χώρος και σαν σταθερή ποσότητα ενέργειας για όσα μπορούν να συμβούν εμμέσως με τους υλικούς φορείς, οι οποίοι υπάρχουν σαν ελάχιστες αυξο­μειώσεις αυτής της σταθερής ποσότητας. Η συνολική ενέργεια του Σύμπαντος (Εuni) είναι ταυτοχρόνως προς όλα τα επιμέρους υλικά πράγματα, είναι η ίδια ποσότητα και έτσι παρουσιάζεται ισοδύναμη και ισότροπη με τη μορφή του πεπερασμένου χώρου. Η παρουσία της δεν ανιχνεύεται από εξωτερική μεταβολή, διότι δεν μεταβάλλεται σε χρονικά διαστήματα που υπάρχουν μεταξύ τους τα υλικά πράγματα και τα οποία είναι μεγάλα.

Η σχέση, λοιπόν, της ύλης με το χώρο προκύπτει από τη αξεχώριστη σχέση στη παρουσία του υλικού κόσμου με τον κόσμο που λείπει. Και ο κόσμος που λείπει συμμετέχει στην ενέργεια του υλικού κόσμου μέσα από τη μικρο­σκοπική δομή της ύλης (με τη μορφή του χώρου). Δεν υπάρχει χρόνος, Σύμπαν και χώρος χωρίς την ύλη, δηλαδή ένα Σύμπαν μόνο άμεσα, χωρίς ποιότητα και έμμεσες αλλη­λεπιδράσεις. Όπως δεν υπάρχει μια συνολική στιγμή χωρίς τις μικρότερες στιγμές. Αντιστρόφως, δεν υπάρχουν πρωταρχικά υλικά στοιχεία που συνθέτουν εξωτερικά όλο το Σύμπαν, (χωρίς κεντρική, ενιαία και συγ­χρονισμένη ρύθμιση). Γι’ αυτό, με την ορολογία της φυσικής, το Σύμπαν είναι η συνολική ενέργεια, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν λείπει ενέργεια. Ακριβώς αυτή η σχετική έλλειψη ενέργειας ορίζει το νόημά της, την κάνει ταυτόσημη με το χρόνο, δηλαδή με τη ροή, τη μεταβολή και την επίδραση και παρουσιάζει τη δύναμή της. Η συνολική ενέργεια του Σύμπαντος δεν παρουσιάζεται όλη και σε μία στιγμή. Αντιθέτως, η συνολική ενέργεια υπάρχει σαν πεπερασμένος χώρος και αντι­σταθμίζει τις ελλείψεις της, που είναι ο υλικός κόσμος. Αλλά η ροή προς αντι­στάθμιση δημιουργεί ξανά ελλείψεις. (Ισορροπία της ανισορροπίας = στάσιμα κύματα).

Το πιο μικρό πράγμα του κόσμου, λοιπόν, δεν συναντιέται μόνο εξωτερικά με τον γιγάντιο κόσμο, δηλαδή, δεν συνδέεται μόνο με τα εξωτερικά και ξεχωριστά μέρη της φύσης, με τα φαινόμενα της μετατόπισης, της σύγκρουσης, της αδράνειας και της ανταλλαγής ενέργειας. Όλα τα πράγματα, ανεξαρτήτως διαστάσεων συναντιούνται με μια κοινή ποσότητα, με την οποία συντηρούνται και μόνιμα ανταλλάσσουν ενέργεια και έχουν την ίδια ουσία. Αμφότερα είναι το απο­τέλεσμα της σταθερο­ποιημένης ανταλλαγής ενέργειας, που μπορεί να γίνεται σε σύντομο χρονικό διάστημα ή σε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, πάντοτε με τη συμμετοχή του κενού χώρου σε ρόλο ουσίας και φορέα μεταβίβασης μιας ενέργειας από κύματα.

Στη σύγχρονη φυσική, είναι γνωστό και αποτελεί ένα από τα πιο δυσεπίλυτα προβλήματα, η συνύπαρξη "δυο" πλευρών της πραγματικότητας, όπως αυτή εμφανίζεται στις πιο μικρο­σκοπικές διαστάσεις και από την άλλη πλευρά, όπως αυτή εμφανίζεται στις πιο μεγάλες διαστάσεις. Η φυσική που περιγράφει τον κόσμο στις πιο μικρο­σκοπικές διαστάσεις του μοιάζει αγεφύρωτη με τη φυσική που περιγράφει τον κόσμο στις ορατές μας διαστάσεις. Στο μικρο­σκοπικό κόσμο, τα σωματίδια είναι αποτέλεσμα της ταχύτατης ταλάντωσης μιας κοινής ποσότητας. Κινούνται με τις πιο υψηλές ταχύτητες, αλληλεπιδρούν στα πιο μικρά χρονικά διαστήματα και συναντούν πάντα τα ίδια βαρετά σωματίδια, όπως είναι ο εαυτός τους για να συνάψουν τις ελάχιστες σχέσεις που προλαβαίνουν μέσα στα πιο σύντομα χρονικά περιθώρια σαν παγιδευμένα. Κυρίως όμως, η ύπαρξή τους και η κίνησή τους εξαρτώνται καθοριστικά από το γρήγορο ρυθμό που μεταβάλλεται μια σταθερή ποσότητα και από κινήσεις, οι οποίες δεν γίνονται λόγω της απουσίας εμποδίων, όπως στον ορατό και Νευτώνειο κόσμο μας, αλλά αντιθέτως από την αντίσταση που προβάλλει στην "κίνηση" η σταθερή ποσότητα του κενού χώρου. Δηλαδή η κυματική κίνηση είναι που αλλάζει θεαματικά το σκηνικό στο μικρο­σκοπικό κόσμο και προκαλεί φαινόμενα που δεν παρατηρούμε στον κόσμο των μεγάλων σωμάτων (ή τα παρατηρούμε σαν τυχαία και όχι σαν απαραίτητα για τη συγκρότηση του κόσμου).